a 궁 u J u n G

โอ้ในที่สุด เวลาที่เรารอคอยก็มาถึง เนื่องจากที่กัมพูชาจะมีวันหยุดราชการ ยาวตั้งแต่วันพุธ ถึง วันศุกร์ รวมเสาร์อาทิตย์ก็ห้าวันพอดี เลยมีโอกาสที่จะได้ไปสถานที่ที่ใฝ่ฝันว่าครั้งหนึ่งขอให้ได้มาเยือนมาเหยียบ ความตั้งใจและความใฝ่ฝันนั้นก็คือการได้มาเที่ยว "นครวัด" (Angkor Wat) เนื่องจากเป็นวันหยุดยาวเลยมีโอกาสที่จะได้ไปเที่ยว เนื่องจากนครวัดตั้งอยู่ที่จังหวัด เสียมเรียบ จึงต้องนั่งรถบัส จากพนมเปญไปเสียมเรียบ รวมระยะเวลาจากที่ถามคนขายตั๋วก็ประมาณ 5 ชม. ราคาของรถบัสก็มีให้เลือกสามราคา คือ $4, $7, $10 ราคาเจ็ดดอลล่าร์กับสิบดอลลาร์ รถจะดีหน่อยมีห้องน้ำ มีน้ำให้ ส่วนสี่ดอลล่าร์ก็นั่งรถกันไปตามยถากรรมก็แล้วกัน ก่อนไปหนึ่งวันก็หาตั๋วมีร้านให้ซื้อตั๋วอยู่ทั่วไปในพนมเปญ ไปร้านแรกฉิกมาก เค้าบอกว่าเต็ม ต้องไปซื้อเองพรุ่งนี้ที่ท่ารถ ซวยละ เลยเดินไปร้านอินเตอร์เน็ตที่ไปประจำ ที่ยังว่าง รอบ 08.45 น. ราคา $5.5 เฮ้ยแพงว่ะ เค้าบอกว่า$1.5 ค่า VAT แว๊ดดดดบ้าแว๊ดดดดบออะไร ค่านายหน้าก้อบอกกรูเด้ะ แล้วก็ถามเค้าว่าต้องไปขึ้นรถยังไง เค้าก็บอกว่าให้ไปขึ้นที่ท่ารถ คงประมาณว่าถามแปลกๆ ก็เลยถามต่อว่าไปยังไงเค้าบอกว่าเอางี้ละกัน มาหาเค้าที่นี่แล้วเดี๋ยวเค้าจะไปส่ง โอเช รอดไป มีคนไปส่งละ นัดกับเจ๊ะตุ้ม พี่สุ เอ็นไว้ ว่าไปเจอกันที่เสียมเรียบนั่งรถห้าชั่วโมง น่าจะถึงซักบ่ายสองบ่ายสาม แต่การเดินทางอนาจใจมาก ๆ อ่านดูเด้ะ

 

10 ตุลาคม 2550

 

ตื่นเช้ามา ชิบหาย ฝนปรอย ๆ แต่เช้าวัยรุ่นเซ็งมาก ๆ ตอนภาพที่คิดไว้คือไปถึงท่ารถ ขึ้นรถนอน ถึง แต่ปรากฏว่าฉิกมากไม่ต่างจากหมอชิตบ้านเราคนเยอะมาก เบียดเสียด รถก็มาไม่ตรงเวลา รถมาจอดตอน 9 โมง ชิบหายรถที่มาจอดกะในรูปที่เห็นคนละเรื่องเลยพี่ เก่ามากกกก สกปรกสุด ๆ รถออกเก้าโมงกว่า แล่นไปได้ไม่ถึงห้านาทีรถติด ไม่รู้แม่มติดไร หลับก็แล้วตื่นก็แล้ว บิดขี้เกียจจนคนข้าง ๆ มันรำคาญก็แล้ว รถมันก็เขยื้อน ๆ ไม่ไปไกลมาก พอถึงต้นตอของรถติดก็อ๋อ เลย ถนนสามทางทางละสองเลน มุ่งตรงมาเพื่อขึ้นสะพานเลนเดียว ฉิก มิน่าติดชิบหาย ตำรวจจราจรมีนะ แต่ยืนมอง จบกัน กว่าจะหลุดจากพนมเปญได้ชั่วโมงกว่า อารมณ์ว่ากรูสายแน่ ๆ รถก็แล่นเหมือนจะเร็วนะ ทางก็ดี ทำไมไปถึงเสียมเรียบเกือบห้าโมงเย็น นี่กรูนั่งรถล่อไปเกือบแปดชั่วโมงเลยเหรอวะ ฉิก เกิดไรขึ้น ก็น่าจะแปดชั่วโมงหรอก เหมือนนั่งรถป.สองบ้านเราอ้ะ จอดตลอดทาง เดี๋ยวขึ้นกลางทาง เดี๋ยวลง ไม่เคยนั่งรถเหี้ยไรนานขนาดนี้มาก่อน (อุ๊บส์ ไม่สุภาพ) ไปถึงคุยกับพี่สุไว้ว่าเดี๋ยวจะมีรถมารับ จินตนาอีก รถคงประมาณว่ารถเก๋งมารับ สบายๆ ปรากฏว่ารถที่มารับเป็นสามล้อรอรัก ฮ่วย อะไรมันจะผิดจากจินตนาการกันหมดเรยฟะเนี่ย (T T)

 

 

เด๋วมาต่อ เหนื่อย ...

                        ต้มยำเวียดนามจะมีถั่วงอกเยอะมาก แล้วก็ผักที่เป็นเครื่องน่าจะเป็นใบมะกรูดกับใบอะไรซักอย่างไม่รู้ แล้วก็มีสับปะรด มะเขือเทศ กับเนื้อปลา รสชาติจะออกเปรี้ยว เปรี้ยวมาก ขนาดใส่น้ำปลาพริก เข้าไปแล้วยังไม่หายเปรี้ยวเลย กินกับข้าว ปรากฏว่ากร่อยครับไม่หมด รู้สึกไม่อร่อยเพราะว่ามันเปรี้ยวเกิน ก็ทำใจครับ พยายามกินปลาให้หมด แต่ปลานุ่มดีใช้ได้ตรงปลาเนี่ยหละ

                                อีกอย่างนึงที่ได้กินก็คือ ก๋วยเตี๋ยวเนื้อเวียดนาม เรียกว่า Pho ครับ อันนี้ recommend ว่าอร่อย ผมชอบอ้ะ ดูรูป

                        ร้านที่ไปกินก็ชื่อ Pho ลักษณะจะเป็นก๋วยเตี๋ยวเนื้อเลย เป็นเส้นใหญ่ เนื้อสดลวก แล้วก็ลูกชิ้นเนื้อใหญ่  ๆ อีก 1 ลูก ส่วนน้ำซุปจะออกเปรี้ยวเล็ก ๆ พร้อมกับเผ็ดร้อนเนื่องจากน่าจะโรยพริกไทย (บางอย่างที่รู้สึกก็อาจจะไม่ได้ใส่ก็ได้อ้ะนะ) แล้วก็จะมีหอมใหญ่ โรยด้วยต้นหอม ส่วนจานแยกอันนี้เอาไว้สำหรับปรุงเพิ่ม โดยมีแยกมะนาว พริกสด ใบอะไรสองอย่างไม่รุ แล้วก็หอมใหญ่ซอย กับ ถั่วงอกหั่นหัวออกแล้ว แค่นี้ผมรู้สึกอร่อยดี กลับไปกินมาตั้งสองรอบ ร้าน Pho อยู่ใกล้ ๆ กับ FCC ตกชามละ $1.50 เท่านั้นเอง อันนี้ผมชอบอร่อยๆ

                        พูดถึง FCCC ก็ได้ไปกินมา FCCC คงจะสงสัยว่าคืออะไร ไอ้ผมก็ไม่รู้หรอกว่ามันย่อมาจากอะไร แต่แปลเป็นไทยก็คือ สโมสรนักข่าวต่างประเทศแห่งกัมพูชา  อยู่หัวมุมเลยครับ อารมณ์ประมาณว่าตึกแถวสามชั้น ร้านนี้พี่ติ๊กพามากับฉัตร เป็นทีม spa ที่มาทำงานที่นี่ห้าวัน ชั้นล่างจะเป็นร้านหนังสือ ส่วนชั้นสองและชั้นสามเป็นร้านอาหาร ชั้นสามบรรยากาศดีหน่อยเพราะว่าเห็นแม่น้ำ แต่วันที่เราไปฝนตกพรำ ๆ อาหารที่สั่งมา เผอิญว่าจำชื่อไม่ได้ดูเอาละกัน 

อันนี้เป็นเหมือนขาพะโล้ ชั้นบนเป็นมัน ชั้นสองเป็นเนื้อ ชั้นสามเป็นมัน โอยเลี่ยนมาก แต่รสชาติก็โอเคนะ ใช้ได้ จานต่อไป

อันนี้พิซซ่าเนื้อครับ แป้งบาง ชีสเยอะ แล้วก็เนื้อ (ความรู้สึกเรานะ เนื้อไม่ค่อยเข้ากับพิซซ่าเท่าไหร่) แต่โอคับ ชีสคับชีสได้กินชีสด้วย ดีใจน้ำตาไหล จานต่อไป

                        จานนี้เป็นสลัดอะไรซักอย่าง อร่อยดีครับ ไข่ต้มครับ ไข่ต้ม ไม่ได้กินไข่ต้มมาตั้งนานละ กินไปคุยไปลมพัดเอื่อย ๆ ไอเย็น ๆ จากฝนพรำ ๆ เปรมครับ อิอิ (ฟรีด้วย)

                                ต่อมาเป็นร้านเบเกอรี่ที่เข้าไปนั่งกิน นั่งเล่นชิว ๆ Café Fresco อยู่ระหว่าง FCC กับ ร้าน Pho เลย วันนั้นที่ไปก็สั่ง Iced Frappaccino Blended Coffee ได้อารมณ์กาแฟสุด ๆ นึกถึง Mocha Frappaccino Blended Coffee ของ Starbuck ขึ้นมาตะหงิด ๆ (ไฮโซป้ะล่ะ) คิดถึงกรุงเทพฯ นิดนึง  อ้อร้านนี้ไฮโซหน่อยมี่ wireless internet ให้เล่นด้วย อิอิ แต่ใครจะบ้าหิ้วไป ไม่ได้อยู่แถวนี้นะ

                                อาหาร Fast Food ที่นี่ก็มีนะ เบอร์เกอร์ที่นี่ที่เคยไปกินก็ Lucky Burger รูปร่างหน้าตาพิกลดูจืด ๆ รสชาติก็ปะแล่ม ๆ แปลก ส่วน French fried อันนี้ก็คงเหมือนกันทั่วไป รสชาติงั้น ๆ เลยคิดถึงซามูไรเบอร์เกอร์หมูของแมคโดนัลด์ หรือไม่ก็เบอร์เกอร์ชุดหมูของ Mos burger ขึ้นมาตงิด ๆ อีกละ

                        อ้า .. หลายคนอาจจะสงสัยแล้วอาหารกลางวันเวลาพักเที่ยวตอนทำงานเนี่ย กินยังไงก็กินร้านแถว ๆ ออฟฟิศนั่นแหละ ใกล้ๆ เดินไปอึดใจนึง ชื่อ MANDO ก็เป็นร้านอาหารธรรมดา อาหารก็ธรรมดา เน้นไปทางเบอร์เกอร์ ไก่ทอด French Fried แล้วก็มีข้าวผัด เลือกได้ว่าเนื้อ ไก่ หมู กับ spaghetti แห้ง ๆ หรือว่าคล้าย ๆ ราดหน้า มีคะน้า เส้น หมู ไก่ เนื้อ แต่อาหารที่ผัด ที่ทอดที่นี่ มันมาก คือใส่น้ำมันเยอะมาก ผัดแฉะ แหยะๆ ก็ทนกินไปไม่รู้จะกินไร ขี้เกียจไปไหนด้วย เหอะ ๆ ถ้ากลางวันโชคดีหน่อย (แต่รู้สึกว่าจะโชคดีบ่อยนะ 555+) ก็จะมีคนพาไปเลี้ยวข้าว ที่โน่นที่นี่ ก็มีร้านอาหารไทย ร้านอาหารจีนบ้าง แล้วก็อาหารมาเลเซีย ออกแขกๆ หน่อย เครื่องเทศแรงมาก กินจนน้ำตาไหลเลย หึหึ

                                หมดละ เสียดายไม่ค่อยได้ถ่ายรูปอาหารมา ไว้กินอะไรแปลก ๆ แล้วจะถ่ายมาให้ จบละกัน เหอะๆ ไว้อ่านกันต่อตอนต่อไป 

ออกจากทุ่งสังหาร ด้านหน้ามีร้านขายของที่ระลึกเดินเข้าไปดู มีดีวีดีน่าซื้อดี ราคาแผ่นละ $4 เค้าบอกว่า สองแผ่นเค้าขาย $7 เราก็โอเค เค้าถามว่าไม่เอาเหรอ ก็บอกว่าไม่เอา มันเดินหนีเลย คงด่าในใจ ไอ้เวรให้กรูพูดอยู่ได้ตั้งนานแล้วเจือกไม่เอา เดินออกมาด้านหน้าเจอ Magnet รูปนครวัดเต็มไปหมด ซื้อมาห้าอัน พี่โจแฮร์รี่ได้ Magnet ของกัมพูชาแล้วนะ (เค้าฝากซื้อ แม่มบังคับ)ออกจากทุ่งสังหารเกือบบ่าย คนขับถามไปไหนต่อ บอกกลับห้องละ เหนื่อย กลับห้องมาออกไปกินข้าวกลางวัน ผัดซีอิ๊วอีกครั้ง กลับมาห้องหลับปุ๋ย ตื่นมาก็กินข้าวเย็น เย็นนี้กินสุกี้ทะเล ก็โอเคนะ แต่จืดเหมือนเดิม (เอ...เท่าที่รู้สึกเหมือนกรูไปเที่ยว กินแล้วก็นอนเลยแฮะ) เอาเหอะ ๆ ผ่านไปอีกวันละ

ตื่นมาเก้าโมงนิด ๆ ไม่นิดอ้ะ เก้าโมงครึ่งละ รีบอาบน้ำ แปรงฟัน แต่งตัว Driver มารับละ เลยไม่ได้กินอะไรเลย คนขับรถพาไป Tuol Sleng Museum of Genocidal Crime จริง ๆ ถ้าได้ไกด์ด้วยจะได้ความรู้สึกกว่า แต่ช่างเหอะ ค่าเข้า $2 ไอ้เอกสารแผ่นพับมาใบนึง ภายในแบ่งออกเป็นสี่ตึก ทุกตึกยังมีคราบเลือดกระจายอยู่ทุกที คนขับรถเดินไปด้วย เค้าบอกว่าเค้าไม่ชอบพอลพตมาก รู้สึกไม่ดีเท่าไหร่ที่มาที่นี่ เราก็บอกงั้นไม่เป็นไรไม่รอที่รถก็ได้ เค้าก็บอกว่าไม่เป็นไร โอเค ตึกแรกก็จะเหมือนในหนังที่พวก AF1 เล่นกันไม่รู้ชื่อเรื่องไรจำไม่ได้ละ ที่มีเตียงกับที่ล็อคขาอยู่ รอยเลือดเป็นจ้ำอยู่ที่พื้นบนกำแพงจะมีรูปวางให้ดูในแต่ละห้อง ตึกแรกไม่มีอะไร น่าจะเอาไว้ขังนักโทษไม่แน่ใจว่านักโทษแบบไหน คนขับก็ไม่รู้ช่างเหอะ ดูไปละกัน

ด้านหน้าตึกนี้จะมีป้ายอยู่น่าจะเป็นกฎของที่นี่สิบข้อลองดูดิ โหด ๆ

ตึกที่ 1 เข้าใจว่าเอาไว้ขังนักโทษที่โดนทรมานมาแล้วอาจจะโดนไฟฟ้าช็อต หรือทรมานอะไรมาซักอย่างอ้ะ (ด้วยสมองอันน้อยนิด และการตีความของน้องเปี๊ยกเองอย่าเพิ่งเชื่อ อยากรู้เพิ่มลองหาเพิ่มเติมดู) ถัดมาตึกที่สองชั้นล่างจะแสดงรูปของนักโทษ หรือเหยื่อที่ถูกถ่ายไว้พร้อมกับเลขประจำตัวทุกคน ดูแล้วรู้สึกหดหู่มาก คนขับรถยังบอกเลยว่าเห็นแล้วสงสาร

ชั้นสองปิดไว้ไม่ให้เข้า ชั้นสามเป็นรูปนิทรรศการ Still lives แสดงภาพของผู้รอดชีวิต พร้อมคำบอกเล่าถึงความโหดร้ายที่เกิดขึ้น และที่พวกเค้าได้รับ มีทำเป็นหนังสือด้วย แต่ไม่อยากซื้อไม่อยากเก็บไว้ หดหู่ หดหู่

ถัดมาตึกที่สามตึกนี้จะมีลวดหนามพันอยู่รอดทั้งตึก ตึกนี้มีไว้ขังนักโทษซึ่งชั้นหนึ่งจะใช้อิฐบล็อกแดงซอยเป็นห้องเล็กๆ เหมือนคุกมืดหนึ่งห้องต่อหนึ่งคน ส่วนชั้นสองจะเป็นไม้หนึ่งห้องต่อหนึ่งคนเหมือนกัน

เด๋วมาต่อ เหนื่อย

พอดีว่าอันเดิมมันรู้สึกว่าจะยาวไป เปิด blog ใหม่ละกันสั้น ๆ

เดินเข้ามาในส่วนที่สอง ก็จะเห็น Temple of The emerald Buddha (คล้าย ๆ กับพระอุโบสถที่มีพระแก้วมรกตอยู่ภายในบ้านเรา) แต่ยังไงความรู้สึกเราก็คิดว่า ของไทยสวยกว่า บริเวณนี้จะมีกำแพงรายล้อมรอบไว้ มีจิตรกรรมฝาผนังซึ่งเก่า และหลุดลอกแล้ว ไอ้อารมณ์ศิลป์อีกแบบ แต่น่าจะบูรณะซักหน่อย กั้นไม่ให้คนเข้าไว้ก็จริง แต่หลัง เอาโต๊ะเอาเก้าอี้ไปตั้งไว้ แล้วจะป้องกันไว้เพื่อ ตรงหน้าเอาไว้โชว์ ตรงหลังเอาไว้วางของรึไง เสียคุณค่าหมด ไม่ไหว ๆ ภายในพระอุโบสถถ่ายรูปไม่ได้อีกก็เข้าใจนะ ฉิก ฉิก ภายนอกก็จะรายล้อมไปด้วยสถูป แล้วก้อเค้าเรียกอะไรก็ไม่รู้รายล้อมอยู่ ดู ๆ เอาละกัน อย่าหาสาระใน blog เรามากเลย ไม่รู้เหมือนกัน เดินเองเว้ย ไม่มีไกด์ (ไม่เกี่ยวกับ บ่มีไก๊นะ)

 

เดินเลี้ยวออกมาถึงส่วนที่ 3 เป็นส่วนที่แสดงถึงวัฒนธรรม การเป็นอยู่ของชาวบ้าน มีขายของที่ระลึก แพงอยู่ $6-7 ขึ้นทั้งนั้นเลย move quickly ครับ เดินต่อมาจะเจอบ้านจำลองวิถีชีวิตสมัยโบราณของชาวกัมพูชามีเล่นดนตรีบนบ้านด้วย หลังแรกเดินผ่านไม่ได้ขึ้นไป หลังที่สองมีสาธิตการทอผ้าใต้ถุนบ้าน บนบ้านก็จะมีคนเล่นดนตรีอีก เค้าก็เรียกขึ้นไป “Come in, come in” ก็เดินขึ้นไป ข้างบนไม่เห็นมีอะไรเลยมีที่นอน รูป ก้อวิถีคนที่กัมพุชาบนบ้านเค้านอนกันยังไงก็อย่างนั้นแหละ แล้วก็มีพานมีคนใส่เงินไว้ คงเป็นค่าชมเค้าเล่นดนตรี น้องเปี๊ยกดูเสร็จก็เดินลง คิดว่าโดนด่าลับหลังมาน่ะ “แม่มไม่ให้กรูซักเรียว หรือซักดอลล์” ชิส์ กรูไม่ได้ขึ้นไปฟังมึงเล่นเว้ย กรูขึ้นไปดูบ้าน กรูไม่ให้ อิอิไม่ได้ถ่ายรูปมานะ ความรู้สึกเราไม่ค่อยมีอะไรน่าสนใจ เดินต่อไป

มาถึงส่วนที่ใช้แสดงนิทรรศการพระราชพิธีที่สถาปนาองค์ Norodom Sihamoni ขึ้นเป็นกษัตริย์เป็นตุ๊กตาจำลองขบวนแห่ ยาวมาก เป็นศาลาติดแอร์นะ แต่ไม่ยักกะเย็น แม่ม ร้อน ๆ ส่วนฝาผนังก็เขียนเป็นรูปวิถีชีวิตชาวบ้าน การหาปลา ปลูกข้าว เรื่อยเปือยไป กะว่าจะไปเดินตากแอร์ซะหน่อย ไม่เย็นเลย แว้บละ เดินออกมามาเจอทางออกตรงทางเข้า นั่นแน่มองออกไปที่ประตูทางออก มอเตอร์ไซด์ สามล้อ ดักหน้าประตูเลย ใส่หมวกก้มหน้าเดิน ไอ้มอเตอร์ไซด์เดินมาละ where u go ! ยิ้ม it will raining come with me ยิ้ม ส่ายหน้า if u walk it will far I can bring u what u want ซักพักมีคนอีกเดิมตาม อีกคนก็พูดอะไรไม่รู้ คงประมาณว่าเฮ้ย ๆของกรูหลบไป ทีนี้จ้ำหนี้เลย นึกว่าจะรอด จ๊ะเอ๋กะน้องขอทานอีกละ hey hey hey สาดดดดดดด ปล่อยกรูไปเหอะ ได้โปรด เดินมาเจอแยกเจอตึกเหมือนวัดเลย ในแผนที่เขียนว่า Foreign Ministry ไม่รู้ใช่ป่าว ไม่หรอกใช่แหละ ไม่งั้นแสดงว่ากรูหลงแน่ ๆ

 

เดินต่อมาเหมือนเดิม อยากทำป้ายแขวนจริง ๆ ว่า “I don’t want motorcycle so don’t call me I want I will call you” ฉิก ในแผนที่บอกว่าจะเดินผ่าน Cambodia Vietnam Monument เห็นเป็นเสาสูง ส่วนด้านล่างสวนกำลังสร้างอยู่ดินเฉอะแฉะ คนกัมพูชาเนี่ย อยากเยี่ยวกรูก็เยี่ยว เกรงใจกรูเถอะ เดี๋ยวก็เยี่ยวตามเลยยิ่งปวดฉี่อยู่

เดินเลี้ยวขวามาเจอ Independent Monument ลิบ ๆ เย้ๆ ถึงละ เดินกลับห้องละ แต่พระเจ้าแดดเปรี้ยงมาก น่าจะประมาณสามสี่โมงเย็นนะ จำไม่ได้ เดินกลับถึง apartment เข้าห้องเปิดแอร์ หลับครับท่าน หลับเป็นตายย ตื่นมาทุ่มนึง หิวแล้ว ไปกินข้าวร้านเดิม “ต้มยำกุ้ง” สั่งผัดซีอิ้วกิน เอามื้อชี้ผัดซีอิ้วทะเล แม่มถามกินผัดไทเหรอ ฉิกมาก ตกลงมันพูดภาษาไทยคล่องมั้ยเนี่ย (พี่ติ๊กบอกว่าคนนี้สั่งทีไรได้ไม่ตรงเมนู) เห็นจะจริง กรูชี้ผัดซีอิ้ว ถามผัดไทเหรอ ช่วยแหกตาดูด้วย ข้าว+น้ำ หมดไป $2.50 แว้บไป Lucky supermarket เดินไป ซื้อของใช้ของกินเล็กน้อย พวกขนมปัง เป๊ปซี่ (อยากกินง่ะ) กระป๋องละ $0.40 แล้วก็ บลา บลา จำไม่ได้ละ หมดไป $3.20 กลับถึงห้องพี่ติ๊กโทร.มาบอกว่ารู้สึกไม่สบาย แต่จะให้ driver ชื่อ suphan มารับไปเที่ยวแทน พี่เค้าถามว่าจะให้นัดกี่โมง ตอบสิบโมงละกันพี่ พี่เค้ายิ้ม หึหึ (ในใจเปี๊ยกเดาว่าอาจจะคิดว่าแหมนัดเค้าซะเช้าเชียว) อิอิ สำหรับวันนี้ก็แค่นี้แหละ ....